آرزوی دل

خواننده: عباس آزاد           

تنظیم برای ارکستر: پویا رمضانی

شعر:حافظ، محمدرضا سهرابی نژاد، حسین اسرافیلی، عباس آزاد

نوازندگان: علی جعفری پویان: ویولن، میثم مروستی: ویولن و آلتو، هومن نامداری: کلارینت،شروین مهاجر: کمانچه، سلمان سالک: تار (جواب آواز)

گوینده: ژاله صادقیان

ناشر: چکامه سازان نغمه گستر

                         معرفی و نقد: سولماز فیروزی

سولماز فیروزی: آلبوم موسیقی آرزوی دل با خوانندگی و آهنگسازی «عباس آزاد» از آنجایی که مرحله تولید خود را از سه سال قبل از انتشار آغاز کرده است، آلبومی قابل دفاع برای عوامل آن است.

این آلبوم در دو بخش نوا و شور ساخته شده است و شامل ۶ قطعه است. اولین بخش این آلبوم تصنیف «آرزوی دل» است که در دستگاه نوا و با کلامی از محمدرضا سهرابی‌نژاد ساخته شده است. ارکسترال بودن قطعات این آلبوم شکل ویژه‌ای از موسیقی سنتی را به نمایش گذاشته است که در این قعه نیز به وضوح نمایان است. این قطعه مانند دیگر قطعات آلبوم مدت زمان طولانی را به خود اختصاص داده است و بنابراین با ریتمی که دارد و با سبکی که برای آن در نظر گرفته شده شاید از حوصله مخاطب خارج باشد. اما صدای شنیدنی و بدیع عباس آزاد شنیدن آن را برای گوش هر مخاطبی دلچسب می‌کند. از طرفی همنوازی ساز‌ها فضای بسیار زیبایی را خلق کرده است. بازیهای سوال و جوابی ساز‌ها در کنار صدای خواننده وشعر آن از قطعه یک قطعه درخور توجه به وجود آورده است. حضور پیانو و ویلون همراه با سازهایی که لهجه سنتی دارند، حجم قطعه را بالا برده است و قطعه به صورت پر شنیده می‌شود و مانند بسیاری از آثار موسیقی که این روز‌ها عرضه می‌شوند، خالی و تهی از ساز و آواز و موسیقی نیست.

فراز و فرودهای صدای خواننده را دراجرای این قطعه نمی‌توان نادیده گرفت که به همراه تحریرهای بجا، منجر به خلق موسیقی به روزتری شده است.

 همانگونه که سازندگان آلبوم گفته‌اند قطعه حیرانی بین نوا و شور سرگشته است و عنوان آن نیز بر همین مبنا است.

این قطعه با شعری از حافظ در گوشه مجلسی اجرا شده است که دومین قطعه این آلبوم است. هرچند فضای این قطعه بیشتر به یک فضای کلاسیک شبیه است ولی رنگ و بوی سنتی آن با سازهایی که به مرور به آن اضافه می‌شوند، حفظ می‌شود. حسن این قطعه مانند دیگر قطعات آلبوم این است که به فاصله کمی از شروع موسیقی، خواننده به خواندن اقدام می‌کند و مثل بسیاری از آثار سنتی مخاطب زمان زیادی را در انتظار کلام و صدای نخواهد ماند. دف در این قطعه حضور پررنگی دارد و در کنار صدای خواننده حضور خود را تلطیف می‌کند. خط ملودی خواننده در گامهای بالا اجرا می‌شود و تکنیک خوانندگی او را هنگام آواز خوانی به رخ می‌کشد.

پویان رمضانی که تنظیم قطعات برای ارکس‌تر را به عهده دارد، درباره این قطعه گفته است این قطعه اولین قطعه‌ای است که در آن ساز و آواز ایرانی را به صورت ارکس‌تر درآوردیم.

 در این قطعه به جای اینکه سازی خواننده را همراهی کند موسیقی‌ای طراحی شده که در گوشه‌ای مجازی بر ارکس‌تر سوار شود در این میان خواننده هم در فواصل مناسب گوشه‌های آوازی مورد نظر خود را اعمال می‌کند.

تصنیف نگارا با کلامی از حسین اسرافیلی در دستگاه نوا اجرا شده است. خواننده در این قطعه ار تحریرهای بیشتری استفاده می‌کند و کششهای کلامی او در اجرای نت‌ها بیشتر است. تنها چیزی که می‌توان در خصوص این قطعه گفت این است که صدای خواننده نمایان‌تر و برجسته‌تر است و به گونه‌ای می‌توان گفت محوریت بر صدای خواننده در این قطعه بیشتر است.

قطعه‌ای که به عنوان قطعه چهارم در آلبوم وجود دارد، تصنیف «شکوه آسمانی» نام دارد. بار اصلی این قطعه را ساز‌ها بر دوش می‌کشند. کلام این قطعه را خود خواننده با تضمین شعر معروف در فارقت بی‌قرارم روز و شب سروده است و به دلیل نزدیکی که با آن دراد، در اجرای آن سعی در ایجاد تفاوت دارد و به شکلی موسیقی ایرانی‌تر را منجر شده است. سه تار و نی در اجرای این قطعه با وجودی که در پس زمینه هستند به خوبی به گوش می‌رسند. اما بازهم مانند دیگر قطعات این مجموعه از ارکس‌تر کلاسیک استفاده شده و فضای کلاسیک به کار شمه‌ای ایرانی بخشیده است که افراد غیر ایرانی هم بتوانند ارتباط خوبی با کار برقرار کنند و این اتفاق خوب برای آلبوم می‌افتد.

دکلمه ژاله صادقیان شروع ساز و آواز را رقم می‌زند که در پس زمینه آن سه تار و تار بارملودیک قطعه را صدای خواننده متصل می‌کنند. تواناییهای صدای خواننده و قدرت اجرای او در این قطعه بیش از سایر قطعات به گوش می‌رسد. جوابهایی که تار در این قطعه به آواز خواننده می‌دهد عمده ویژگی آن است که قابل تامل است. در میانه آواز دکلمه قرار بوده به زیبایی کاربیفزاید اما این اتفاق نمی‌افتد چرا که مخاطب انتظار نین چیزی را ندارد و شاید اگر این قطعه بدون دکلمه اجرا می‌شد نیز همین تاثیر را می‌گذاشت و بودن و نبودن آن چندان اهمیتی در قطعه ندارد. این دکلمه‌ها که تا پایان قطعه وجود دارد، بیش از هر چیزی مخاطب را یاد موسیقی‌های قدیمی بخصوص گل‌ها می‌اندازد. اینکه چه اصراری به حضور این دکلمه در این قعه هست، تا اینجای کار کشف نشده و بعید به نظر می‌رسد دلیل آن مشخص شود. چرا که جز علایق و سلایق شخصی دلیل دیگری نمی‌تواند داشته باشد.

در «نصنیف صهبای دوست» اجرای خوبی از خواننده را شاهدیم که در آواز دشتی اجرا شده است. این قطعه از قطعات دوست داشتنی و شنیدنی این آلبوم است که به نظر می‌رسد تمامی سلایق را در بر بگیرد. خواننده به خوبی از پس اجرای این قطعه بر آمده است و سعی کرده است تا صدای ماندگاری با این اجرا از خود بر جای بگذارد.

در کل آلبوم «آرزوی دل» آلبومی است که سلیقه‌های مختلف را تامین می‌کند و می‌تواند به آلبومی ماندگار تبدیل شود و چنین چیزی به گذر زمان احتیاج دارد.

 

 

منبع : موسیقی ما